Paardentango
De naam Paardentango is bedacht in juli 2006 door Nicole Lampe. Aanvankelijk was het een naam waarmee ik forums bezocht, maar omdat het woord alles vertelt is het later is het de naam van mijn werk geworden.
Alles wat ik doe en waar ik voor sta is ooit onstaan vanuit een passie voor in de eerste plaats de natuur, en de dieren. Al van kind af aan had ik een 'aparte band' met dieren en zij met mij. Het gebeurde gewoon en het leek en lijkt alsof ik hun gedachten kan 'horen'.
Hoe begon mijn weg
Als kind bezocht ik vanaf mijn 8ste tot mijn 19e een vaste groep pony's van ongeveer 10 pony's met één hengst, maakte hun leven mee in alle seizoenen. Ze leerden me hun nderlinge gedrag, wat het was om honger en dorst te hebben, ik maakte kennis met de dood, er kwamen ieder jaar in de lente jonge veulens. Maar vooral herinner ik me de eeuwig durende zomers. Deze groep pony's leerden me het meeste over onderling paardengedrag.
Ik leerde mezef te rijden als een indiaan en raapte, toen, in volle galop op een ongezadelde pony dingetjes van de grond op. Altijd al had ik moeite met de cowboys, die in mijn ogen zo grof en ruw met de paarden omgingen.
Sonja, de oudste merrie van de groep waar ik op reed, met haar laatste veulen
Het was onze laatste keer samen, daarna was ze ineens 'weg' na 11 jaar.
Foto: Papa
Er is wat dat betreft niet zo veel veranderd vind ik nu, zo'n 40 jaar later. In de jaren '80 kwamen diverse cowboystijlen in de mode.
Er kwamen paardenfluisteraars en het paard kreeg meer en meer de aandacht.
Uit nieuwsgierigheid bezocht ik er een paar in die beginperiode, alleen vond ik de meeste stijlen voornamelijk werken op basis van intimidatie en macht van de mens tegenover het dier. Vrij vaak zag ik angst, macht en vermeend leiderschap wat wordt uitgevoerd door intimidatie en desensibilisatie.
Zo raakte het, veel gehanteerde, venijnige nylon knopenhalster ook in Nederland terecht. Velen vinden dit een ideaal werktuig, de paarden zijn er zo 'braaf' mee.
Deze dingen komen er bij mij echter abslouut niet in of aan. De knopen drukken op hele gevoelige, en voor het paard pijnlijke plaatsen en het nylon kan levensgevaarlijk zijn.
Steeds meer technieken denden zich aan en de kennis over paarden nam toe.
Er werd gewerkt met de ook redelijk populaire 'clicker'. Het paard werd geconditioneerd om dingetjes te doen.
Dingetjes die in mijn ogen vaak ver afstaan van de natuur van het paard. Het gebruik van deze middelen en werkiwijzen gaf geen enkele persoonlijke binding met een dier vind ik.
Het programmeert een dier op basis van voedsel of druk.
Hoe onstond mijn aanpak
Door de vele bezoeken aan een vaste groep met pony's waar ik mezelf leerde 'hoe val ik er niet vanaf' mocht ik vanaf mijn 8ste naar de lokale ponyclub.
Daar leerde ik in een zadel te zitten en had ik inmiddels een sterk gevoel ontwikkeld voor de paarden hun gedachten en drijfveren. De ponyclub was leuk, de mensen waren toegewijd en sportief.
Na het afronden van de middelbare school was het tijd om op onderzoek uit te gaan.
Na een korte stage op een rijschool en een kenismaking met de MBO beroepsopleiding in Deurne ontdekte ik heel gauw dat mijn ideeën en mijn gevoel helemal niet niet pasten in de echte paardenwereld. Mijn jeugddroom om later te werken met paarden spatte als een zeepbel uit elkaar.
Ik ging werken bij Justitie en belandde in het gevangeniswezen waar ik uiteindelijk ruim een kwart eeuw mensen 'dagelijks opsloot'. Hier begon ik te studeren en langzaamaan kreeg ik weer interesse in paarden toen ik de sociale academie had afgerond. Als afstudeer cadeau gunde ik mezelf weer een hobby, maar wat zou ik gaan doen?
Een leraar ontmoet ?
Rond 1995 kocht ik een boek van Klaus Ferdinand Hemfling. In mijn herinnering stak het boek uit een oude kast in de boekenzaak. Ik kon er niet omheen, gefascineerd door zijn woorden, hij had opgeschreven wat ik dacht, belde ik de volgende dag de uitgever en reisde niet lang daarna af naar een van zijn workshops in Duitsland.
Het voelde als thuiskomen, deze man begreep het spel en inspireerde me om door te gaan. Wat ik voorheen niet mocht denken, mocht nu wel en ik ben hem nog altijd dankbaar dat hij er was en nog steeds is. Zijn weg is geen gemakkelijke weg, maar wel een weg waar ik veel respect voor heb. Zijn ontmoetingen met paarden brachten me veel en raakten mij, afgeleerde, gevoel weer.
Niet lang daarna kocht ik de PRE merrie Genovesa waarmee ik een eigen weg insloeg.
Zo ontwikkelde ik een eigen visie.
Paarden zijn bijzondere en hogere dieren, ze hebben een deel innerlijkheid, ze zijn een persoonlijkheid. Een paard is een dier wat zich graag bindt aan mensen, als dat eenmaal gebeurt krijg je een compleet paardenhart. Oprecht, eerlijk en iets kostbaars.
Hedendaagse paard in 2000
Een paard is een sociaal dier, en vindt het fijn om met mensen samen te zijn. Die oprechtheid van het paard tegenover de mens heeft me altijd diep geraakt. Een paard geeft zijn hart aan mensen, en als dank daarvoor, als dank voor hun eerlijkheid en sociala vaardigheden lijden vele paarden een moeizaam en vaak ongelukkig bestaan. LDR technieken, prestaties, afgezonderde hokken voor paarden waarvelen zes maanden per jaar uitlijken p de wintervoorraad stro en hooi.
Ontwikkelingen die ik, net als vele anderen, met pijn in mijn hart en ziel volg.
De hedendaagse rijwijze lijkt voor paarden steeds groffer te worden, iederen ziet het maar niemand zegt er wat van lijkt het wel. Hoe uiten wij onze liefde en waardering tegenover paarden? Paarden worden met het hoofd omlaag getrokken, geslagen, geschopt met sporen en we vinden het 'normaal'. Veel kineren leren met geeld te 'rijden' veel ouders vinden het na een tijdje 'heel normaal'.
Wie spreekt er voor hen die niet kunnen spreken in woorden !
Waarom zouden we niet vriendelijk kunnen zijn voor deze dieren.
Paarden vroeger
Vroeger waren paarden fier en trots, ze droegen het hoofd hoog en de aanblik van een paard straalde iets uit. De klassieke stromingen tonen trotse paarden, tot iemand ergens heeft bedacht dat een paard zijn hoofd moet buigen, zo ver als het mogelijk is. In een paard jaar tijd zag ik het ene paard na het andere paard ongemakkelijk lopen.
Onderwerping aan de ruiter lijkt zo letterlijk genomen te worden dat paarden laag diep en rond moeten rondgaan in een zandbak. We noemen dat 'een prestatie' als deze training wordt beloond met goud.
Goud heeft vele mensen en paarden het leven gekost. Het is nog altijd dat goud wat velen aantrekt. Daarmee bedoel ik niet het 'Gouden hart', maar het materiele goud.
Internationale zoektocht
In de internationale zoektocht naar trainers en hun paarden belandde ik ook in Spanje. Daar maakte ik kennis met een fantastisch ras en ruiters met een sterke betrokkenheid en liefde voor hun bijzondere paarden. De PRE ofwel de Pura Raza Española en de vele kruisingen. Misschien kennen Spanje, Portugal en Italië wel de oudste ruitercultuur ter wereld. Het waren overigens destijds namelijk voornamelijk de Spanjaarden die pas sinds 1843 hun paarden naar Amerika brachten.
De 'Goldrush' goudkoorts en daarmee de definitieve en destructieve verovering van het Westen. Zo werden de oorspronkelijke bewoners en vele diersoorten zonder gevoel voor geweten of enig respect of moraal kil uitgeroeid en vele mensen zijn vermoord omdat men vond dat ze niet 'pasten' in de Nieuwe wereld.
Spaanse paarden en hun cultuur
Mijn persoonlijke fascinatie voor paarden was, naarmate ik vooral buiten Nederland meer ontdekte, de meer specifiek verzamelde oefeningen. De Spaanse paarden zijn hiervoor immers eeuwenlang gefokt en zijn daarmee uniek in hun soort. Zoals men in Zuid Europa reed vond ik de paarden het mooiste uitkomen, trots, fier, zelfingenomen, opgewonden en toch beschaafd en vriendelijk meewerkend naar de trainers.
Alles bij elkaar brachten me op een methodiek met paarden waarbij het paard eervol tot zijn recht komt. Het bracht me op het proces van de evolutie van de relatie tussen mens en paard. Een idee over een vertrekpunt en een wijze waarop gewerkt kan worden naar een hoger niveau in de omgang tussen paard en mens.
Mijn voornaamste interesse ligt in de gewoontes en gebruiken van van het praktische werken en rijden van paarden. In de vele bezoeken aan Spanje ben ik rijker geworden aan kennis en ervaring en begon er over te schrijven om deze kennis te kunnen delen.
Opleiding
Inmiddels heb ik de opleiding 'Tuig en zadelmakerij' in 2010 afgerond en ontwerp o.a. diverse hoofdstellen.
Uit onophoudelijke belangstelling voor paarden en hun gedrag heb ik ook een deel van een opleiding voor 'Gedragstherapeut voor paarden' gedaan. Deze ik met grote belangstelling, en soms met grote verwondering gevolgd.
Al met al beschik ik nu over een ruime kennis in zowel theorie als praktijk die uniek in Nederland is.
lessen en workshops
Nu is het tijd om deze kennis te gaan delen, mensen te laten voelen wat het kan zijn om met paarden een band aan te gaan. Zonder paarden of mensen ergens aan vast te binden maar omdat ze het zelf willen.
Mensen en paarden hebben een unieke relatie met elkaar, als de mens dat wil dan, het paard staat er voor open en hoeft alleen maar, net als de mens, zichzelf te zijn.
Ik vertel u er heel erg graag over in mijn lessen, en laat u dingen zien en ervaren.
Voor boekingen van lessen of workshops zie contact
Met vriendelijke groet,
bc. Nicole Lampe
 | 
