Paardentango
De naam Paardentango is bedacht in juli 2006 door Nicole Lampe. Aanvankelijk was het een naam waarmee ik forums bezocht, maar omdat het woord eigenlijk alles vertelt over de passie die velen voelen voor paarden is het de naam van mijn werk geworden.
Al van kind af aan had ik een 'aparte band' met dieren en zij met mij. We deelden dezelfde precies nieuwsgierigheid “Wie ben jij ?”
Dieren zijn niet complex maar juist heel duidelijk, het zijn de mensen die het ingewikkeld maakten voor dieren.
Mijn eerste jeugd idolen waren dieren. Zoals mijn held uit de jeugdserie Polly (1964-1977) de slimme pony, de collie Lassie en ik was erg onder de indruk van hoe Walt Disney dieren met zijn films de dieren in beeld bracht zoals ze werkelijk zijn. Het verhaal van Old Yeller, Bambi en het olifantje Dombo raakten me diep.
Studies
Naast de gewone scholing die ik moest volgen bestudeerde ik altijd alles over dierengedrag. Mijn interesse lag bij de Nederlandse dieren die ik zou kunnen ontmoeten. Van koe tot paard, van warmbloedigen tot kloudbloedige dieren, al vroeg wist ik veel over dieren en hun gedrag.
ls kind bezocht ik vanaf mijn 8ste tot mijn 18e een vaste groep pony's van ongeveer 10 pony's met één hengst, en maakte hun, soms barre leven mee in alle seizoenen.
Ze leerden me veel over hun onderlinge gedrag, ze lieten zien hoe ze met elkaar omgaan en dat er niet één leider is maar dat paarden samenwerken met elkaar.
Ieder jaar werden er veulentjes geboren, en zonder het te beseffen leerde ik van de moeders over veulens en hun ontwikkeling.
De behoefte aan leren hield niet op dus bestudeerde ik alles wat ik kon vinden over paarden en hun gedrag, paarden die in het wild leven over de hele wereld. Van Mongolië tot Spanje waar nog altijd paarden in het wild leven.
Hoe meer ik ontdekte hoe nieuwsgieriger ik werd en hoe meer nieuwe vragen ik kreeg. Toen ik ging werken en studeren in het gevangeniswezen leerde ik veel over gevangenschap, en de effecten van gevangensschap. Er waren veel raakvlakken met de paarden in gevangenschap.
Na de middelbare school ging ik werken bij het gevangeniswezen en voltooide de sociale academie in Amsterdam. Nu was ik een geschoolde 'sociaal pedagogisch hulpverlener'. Maar hulp verlenen in het gevangeniswezen was zeer beperkt. Na enige jaren werken als leidinggevende besloot ik terug te gaan in functie. De fut was er uit en het hiërachische systeem werkte voor mij te ingewikkeld om me thuis te kunnen voelen.
Na 24 jaar Justitie stopte ik met werken en ging me helemaal verdiepen in paarden. Paarden werden mijn dagelijks leven en behalve de paarden die bij ons staan had ik nu de gelegenhied om me nog meer te verdiepen in paarden en hun gedrag.
Ik realiseer me dat ik in een bevoorrechte positie leef dat ik me iedere dag kan en mag bezaig houden met deze dieren.
