In september 2009 had ik de gelegenheid deel te mogen nemen aan zijn 'compact schooling'. Dus zijn we daarheen gegaan.
Het was voor ons, de twee hengsten en mijzelf een onvergetelijke ervaring. Op maandag 30 augustus 2009 was het zover, de twee jonge hengsten die mee zouden gaan werden opgehaald door de firma Gelissen om ze te laten brengen naar de plaats van bestemming.
We, de paarden en ik, zijn drietjes een maand naar Klaus Ferdninand Hempfling geweest om daar de 'compact schooling' te volgen. (Zie ook www.hempfling.com)
Bordje in de tuin van Dhr. Hempfling
Met veel belangstelling bezoek ik zijn werk nu een jaar of 15 met regelmaat en laat me graag inspireren door hem. Er bestaat er maar een zoals hem en ik ben blij dat ik de eer heb gehad deze man ontmoet te hebben.
Het werk van Dhr. Hempfling uit zich door middel van paarden, maar gaat eigenlijk een aantal stappen verder. Veel mensen vinden er iets waar ze naar op zoek zijn.
Hij spreekt veel over de verhoudingen tussen mannelijk en vrouwelijk en heeft daar een eigen zienswijze in. Een boeiende man met een boeiende visie.
Zijn werk bestaat niet uit regeltjes en wetjes in de omgang met de paarden. Zijn werk richt zich zoals hij zelf zegt op de natuurwetten waar ieder mens op zijn eigen unieke wijze mee omgaat.
Ervaring
Toen we aankwamen schrok ik een beetje van de boxen, die van vier hekken waren gemaakt. Hekken zijn in mijn ogen niet geschikt om jonge hengsten in te plaatsen die door hun jeugdigheid nogal expermineteel zijn.
De paarden moesten daar in staan. Ze zouden er een maand verblijven. Was het toeval dat Neptuno de eerste nacht met box en al omviel?
Hij mankeerde wonderlijk genoeg niets.
Maar wat ik al dacht over de onveilige boxen bleek te kloppen. Dat was de eerste nacht. Een paard hoort in een veilige box te staan, en het spijt me zeer, maar dat zijn geen hekken die tegen elkaar gezet zijn.
Neptuno in zijn hekwerk
Inhoud
Zonder sceptisch te zijn of te willen zijn hebben we een maand lang geluisterd naar vele wijsheden, naar vele ideën over de wereld en wat bezig gehouden met paarden. Tussendoor ging Klaus met paarden aan de slag.
Het magische wat vele anderen wel zien heb ik zelf niet gezien of ervaren.
Behalve het enorme effect wat iemand kan hebben op mensen, een effect wat me fascineert.
Doordat ik de verzorging van de hengsten op me had nam ik veel tijd om na te denken. De verzorging van paarden neem ik nogal serieus en ik kwam in een soort ritme. Vroeg in de ochtend maakte ik mijn koffie, waste me en ging naar de paarden.
Ze kregen dan hun ontbijt, hun hooi en water. Daarna ging ik terug, mezelf aankleden en ook wat ontbijten. Rond 10 uur begon Klaus zijn 'compact schooling'.
Van lange filosofische ideeën tot het tussendoor werken met paarden. Tussendoor hebben we oefeningen op d egrond gedaan, alleen mensen en ik geef toe dat het een rustgevende maand was. Toch leek het deze keer anders, nu was ik met de paarden samen en als het daarom ging voelde ik wat zorgen opkomen. De paarden mochten dan wel naar buiten maar soms was het lastig dat goed in te bouwen.
Een van de hengsten, Neptuno, moest van Klaus beslagen worden, de kosten daarvan waren zo hoog dat het eigenlijk absurd en onredelijk was. Voor de prijs die werd gerekend kon ik thuis drie paarden laten beslaan. Maar er was geen keuze omdat er anders niet gewerkt zou worden met dit paard en deze hele reis voor het paard voor niets was geweest. Incasseren dus.
.jpg)
Neptuno krijgt zijn eerste ijzers
Met Neptuno is in de maand in Denemarken een keer of vijf, zes misschien vrij kort gewerkt. De meeste tijd bracht hij door in de box. Hij heeft moeite met in de wei lopen en gaat dan heen en weer lopen. Dus stonden de paarden veel binnen.
Misschien was het voor mij na al die jaren de beste reis die ik ooit heb kunnen maken. Er is een enorm beroep gedaan op mij als persoon en op mijn incasseringsvermogen.
Het is ik die verantwoordelijk is voor de twee jonge hengsten.
Nicole & Neptuno
Aan het einde van de maand werd voor ons besloten dat ik net als op de heenreis nu weer te voet naar de haven kon lopen met deze twee hengsten om daar de paarden op de boot te laden. Ik was stomverbaasd omdat ik anders had afgesproken met het vervoersbedrijf maar hier door de organisatie KFH ineens anders werd besloten. Dat was een beroerd idee, maar we moesten wel.
De jongste van de hengsten, Juicioso WH was nog maar nauwelijks in handen geweest en al helemaal niet op de openbare weg. Een van de assistentes nam hem aan de hand mee, en ik kon alleen maar zeggen dat ze op de weg anders om moest gaan met een jonge hengst dan in een zandbakje. Met paarden moet je vaak kordaat optreden, al was het maar om hun te helpen en te laten zien dat je krachtig bent al;s mens.
Het was niet verwonderlijk dat Juicios schrok onderweg van een brommertje en zich los rukte bij de assistentes. Wat je in een zandbakje zonder meer kan doen werkt niet op de openbare weg, daar zijn geen hekken.
Het gevolg was dat de twee jonge hengsten los kwamen en ik getuige was van een spel/gevecht. Gelukkig bleven de jongens wel in mijn buurt op een opens stuk land, maar ondertussen klapten de ijzes van Neptuno tegen het hoofd en de tanden van Juicioso.
Dat wat ik thuis probeerde te voorkomen gebeurde hier voor mijn ogen.
Het liep min of meer goed af, de hengsten kwamen terug en uiteindelijk kon ik ze pakken. Drijfnat waren ze en heving verhit. Het had wel een half uuur geduurd voor ze voldoende rustig waren. Er kwam bloed de mond van Juicioso. Door de trappen die hij van Neptuno had gekregen tijdens hun spel/gevecht.
Ik had niet de indruk dat het werd begrepen dat ik de paarden daarna niet op transport wilde laten gaan en niet terugkeerde naar de boot maar naar de stal om daar de paarden te koellen en te beoordelen wat er voor schade was.
Eenmaal terug in de boxen heb ik niemand meer gezien tot de volgende ochtend. Ik bracht een flinke tijd bij de paarden door maar er kwam niemand vragen hoe het ging. Tot op de dag van vandaag kan ik niet bedenken waarom niemand even is komen helpen, vragen of even kijken hoe alles gaat.
Uiteindelijk zijn we op een nogal complexe en vrij stressvolle manier van het eiland afgekomen. Wat was ik blij dat we weer aan land waren. Nu kon de Fa. Gelissen het weer over nemen, en dat hebben zij keurig gedaan.
Als verdoofd ben ik die dag in een keer naar Nederland gereden, ik wilde naar huis...
Dit hele gebeuren heeft me lang bezig gehouden. Het was niet nodig geweest, en het bracht me sterk aan het twijfelen.
Bij paardenmensen verwacht ik behalve kennis 100% veiligheid voor de paarden. Veiligheid gaat boven alles en veiligheid zijn geen woorden maar daden.
Is het de mythe die iemand succesvol maakt of is het de realiteit.
Paarden zetten mensen met hun voeten op de grond en in mijn beleving is dat waar het om gaat, je gezond verstand gebruiken en zorgvuldig nadenken over alles wat je doet en niet doet.
We, de paarden en ik, leerden elkaar nog beter kennen en samen door te gaan.
Nadat we weer thuis waren en de wonden van de paarden waren geheeld gingen we door. De winter brak aan en het gaf me de gelegenheid om na te denken over deze ervaring.
Mijn conclusie is dat ik voorzichtiger ben geworden met mensen te geloven op basis van hun mooie woorden. Mijn docenten zijn mensen en dieren waar ik iets van leer, die iets toevoegen. Ik ben degene die moet zorgen voor de paarden, dat is mijn verantwoordleijkheid. Een docent kan daarin helpen, net als een leider staat de docent in dienst van de paarden. Zij zijn degene om wie het allemaal draait.
Boek
Het eerste boek van Dhr. Hempfling heette de 'Boodschap van de paarden'. Hier beschrijft hij zijn persoonlijke zoektocht naar de betekenissen achter dingen en belandde in Spanje, of eigenlijk zat hij daar al.
Zijn tweede boek schreef hij na zijn persoonlijke zoektocht naar levenswijsheden noemde hij 'Dancing with horses' in het Nederlands vertaald als 'Natuurlijk paardrijden'. Het boek is gebaseerd op de ervaringen bij Yeguada Alba, een fokkerij in Noord Spanje. Daar kreeg hij de vrijheid om met de hengsten te mogen werken en vanuit die ervaringen schreef hij.
In zijn derde boek beschreef hij paardenpersoonlijkheden volgens zijn visie, een uitermate interessante kijk op paarden.
Kortom, ik ben een hele ervaring rijker en heb een hoop om over na te denken en straks in de praktijk te brengen.
Vrienden met het paard, zonder ruzie maar met oog voor de details en veiligheid.
Laat iedereen denken wat men wil. Iedereen krijgt zo zijn of haar lessen.
Helaas mochten er geen foto's tijdens het werk van Dhr. Hemfling gemaakt worden.
Een echte Nederlander heeft een De Waard tent.
&
Een Zeeuw heeft altijd de Zeeuwse vlag bij zich om te laten zien hoe trots we zijn op onze eilanden, en ik op het eiland Walcheren.
De blauw witte vlag op de tent, met de Leeuw half in het water, een vlag om trots op te zijn.
Close-up van mijn vlaggetje, met de tekst 'Luctor et emergo' en de rode Leeuw.
 |
