Vee hoeden
Vee hoeden is iets wat al teruggaat ver voor de jaartelling. Iedereen kent wel de schaapherders en de geitenhoeders. Mensen die te voet een groep dieren op de grote gebieden laat grazen. Het hoeden van de snellere en vaak gevaarlijke (oer)runderen was veel lastiger om te voet te doen. Het was veel gemakkelijker om dit te paard te doen met een team van andere ruiters. In Europa is hier in de loop der geschiedenis een ware cultuur in ontstaan. Ieder land met een geheel eigen rijstijl, doel en samenwerking van de ruiters waar vaak tijdens het hoeden een 'eigen taal' wordt gesproken.

Geschiedenis
De Zuid Europese rijstijlen zijn zeer oud en gebaseerd op eeuwenlange tradities van het hoeden van vee en het te paard werken op het platteland van Zuid Europa. In de kunst zijn afbeeldingen te zien van deze Europese rijstijlen die ver terug gaan naar voor de Romeinse tijd (Italië). Van de werkstijlen werd in de oudheid ook in het leger gebruik gemaakt zoals het zo kenmerkende éénhandig rijden in alle tempo’s en oefeningen. Ook de diverse praktische oefeningen zoals de pirouettes, de zijgangen en de snelle bewegingen waren zeer bruikbaar.

Western en WE
Nadat het nieuwe land, nu bekend als Amerika, werd veroverd door de Europeanen brachten de emigranten ieder een eigen rijstijl mee. In grote lijnen komen ze op hetzelfde neer, alleen in de tradities en daarmee de uitvoering zitten verschillen, gebaseerd op de oude tradities. Deze worden al eeuwen overgegeven van vader op zoon.
Aanvankelijk speelde het paardengebeuren zich af in Mexico. Pas twee eeuwen later werd de rest van Amerika (1849)veroverd door de vele immigranten die net als Columbus op zoek waren naar het goud. Het gevolg daarvan was dat de western rijstijl zich snel heeft ontwikkeld tot wat het nu is. Met geheel eigen gebruiken en nieuwe tradities.

Verschillen in uitvoering
Er zijn nogal wat verschillen in de huidige western stijl en de landelijke Europese stijlen. Deze verschillen worden voornamelijk bepaald door het soort en type vee wat gehoed wordt. In Zuid Europa worden de oudere (oer)rassen gehoed, die nogal gevaarlijk en agressief kunnen zijn. Ook in andere landen waar deze runderen worden gefokt zien we overeenkomsten in de uitvoering en rijstijl. In het huidige Amerika wordt het, veel rustiger, vleesvee gehoed. Het spreekt voor zich dat voor het separeren en het hoeden op verschillenden wijzen het vee wordt benaderd en behandeld. Deze verschillen zijn goed te zien in de optoming van de paarden die nogal anders is dan de Europese rijstijlen.

Lasso of garrocha
Bij het hoeden van vee wordt vaak een lange stok ingezet. De lengtes van deze stokken verschillen per land. Deze stok wordt gebruikt om het vee op afstand te houden en om het te leiden of te separeren. In Zuid Europa zijn verschillende competities waarbij de ruiters als team een groep vee ergens heen moeten leiden en ook stil moeten laten staan. Het Zuid Europese vee mag helemaal niet door mensenhanden worden aangeraakt.
De western kent andere gebruiken zoals een lasso. Een lasso wordt gebruikt om vee te vangen. In de western kennen we de rodeos waar jonge kalveren gevangen en gebonden worden door de moderne cowboys. Dit gebruik staat haaks op de Europese gebruikerstijl.

Hedendaagse rijden
Het western rijden is een geëvolueerde rijstijl die betrekkelijk jong is, en passend is bij het vee wat gehoed wordt. Andere landen waar ook een veehoederscltuur was hebben zich inmiddels ook aangesloten bij de internationale working equitation.
Ook Nederland mag straks verschijnen als team met ook een eigen ruiter cultuur.


Waarom vind ik het zo leuk? 
Wat mij altijd erg heeft aangesproken zijn dan ook de rijstijlen van Zuid Europa. Werken met vee en met een paard is iets wat een samenwerking vraagt. Je kunt het niet efficient en daarmee goed uitvoeren als de relatie tussen mens en paard niet voldoende is.
In 1998 was ik toevallig in Sevilla waar de eerste internationale competitie werd verreden. Het was behalve geweldig om te zien, heel bijzonder om te mogen ervaren hoe deze discipline leefde onder de mensen.

In de Zuid Eurupese stijlen zitten verschillen in de rijstijl die afkomstig zijn door het type paard, de cultuur en het gebruik van de paarden. De Spaanse rijstijl spreekt mij het meeste aan omdat de paarden fraai gebouwd zijn en omdat ik de wijze van rijden gewoon mooi vind. Een pard schittert als paard, de ruiter stuurt zijn paard en het paard doet de gevraagde dingen. Er is sprake van teamwerk en als een ruiter dat kan bereiken met het paard krijg je het centaur effect.
Mens en paard zijn samen, en voeren samen onstakels uit.

Bij de paarden is de training voorafgaand erg belangrijk en bepalend voor het eindresultaat. In de uitvoering van de te nemen obstakels is de samenwerking en de kennis van elkaar duidelijk zichtbaar.

Training
Als ik trainingen geef in workshops of lessen voor de WE ga ik uit van een aantal basisprincipes.

1. De ruiter mag ieder obstakel niet vaker dan 3x oefenen. Het effect is psychlologisch, de ruiter moet zorgvuldig omgaan met de drie opties die er zijn. In sprookjes mocht men 3 wensen doen, doe verstandige wensen en denk na over wat je doet en hoe je het wil gaan doen.
2. Paarden mogen niet met geweld doorgejaagd worden, het paard moet de obstakels vanuit een zekerheid en rust uitvoeren.
3. Verzameling komt pas in beeld nadat de obstakels vrij kunnen worden genomen.
4. Train in alle redelijkheid, zowel voor jezelf als voor het paard.