Genovesa, de PRE merrie waarmee eigenlijk alles begonnen is.

Toen ik rond 1996 de sociala academie zou afronden beloofde ik mezelf dat ik terug zou keren naar de paarden. Hoe dat zou gaan verlopen wist ik niet maar ik wist wel dat ik een paard zou gaan zoeken.

Een paard waarmee ik samen mee zou gaan ontdekken, alleen wat voor paard moest dat zijn en waar moest ik zoeken?

Omdat ik van temperament hou en vind dat een paard juist een karakter mag laten zien viel mijn oog op de Camargue paarden. Dat zijn niet al te grote paarden en ze leven al eeuwen in een moerasgebied van de Camargue. Hun werk met de stieren sprak me ook aan en ik ging op zoek.

Hoe het precies liep weet ik niet meer, maar ik liep tegen deze merrie op. Ze voldeed niet aan mijn uiterlijke verwachtingen en ik had zelf meer gedacht aan een hengst.

Deze merrie was wat onzeker, sterk gevoelig en had niet de weelderige manen die ik nou net zo mooi vond. Ze was wel goed, maar ik zou haar zo voorbij zijn gelopen, te vrouwelijk tiep.

Nadat ik haar ontmoet had, even had gerdeden en samen met een vriendin die mee was naar huis reed barstte ik onderweg zomaar in tranen uit. Lachend zei ik dat ik niet wist wat er aan de hand was en wat er nou ineens gebeurde, dit was niets voor mij. Ook mijn vriendin moest enorm lachen, want ik was altijd een beetje stoer en tranen, nee die zag nooit iemand.

Lachend zei mijn vriendin die zelf niet zo veel had met paarden, 'Je hebt je paard ontmoet !'

Ze had gelijk.

Die avond maakte we de koop rond en na de keuring zou ze komen, de PRE merrie Genovesa.

Genovesa kon links, rechts en keihard. nadat ik op een buitenrit in galop haar moest parkeren in een ligusterhaag om haar te laten stoppen besloot ik de eerste tijd maar eerst eens veel samen te wandelen, te wandelen en nog eens te wandelen.
Ze bleek een heel aardig paard te zijn, vrouwelijk en gevoelig en goud en goudeerlijk.

Ruim 16 jaar later nam Laura, degene die haar ingereden heeft contact met me op. Door Laura vielen vele puzzelstukjes op zijn plek. Een ding begreep ik heel goed, toen Genovesa net bij me kwam miste ze Laura.

Voor Laura was de verkoop een akelige ervaring, van de ene dag op de andere dag was de stal van Genovesa leeg. Ze wist van niks en ineens was Genovesa weg.

In juni kwam Laura bij ons langs, en de hereniging was bjzonder.

Sinds 2005 wonen we in het dorpje Gapinge in de provincie Zeeland waar we wat grond hebben en stallen.
Genovesa kon eindelijk na jaren pensionstallen aan huis staan en daar wonen we nu al een paar jaar samen. Eerst woonde ze met de kleine Welsh hengst  Granito samen. Maar die is verkocht om dat ik geen werk voor hem heb. Granito woont nu in Belgie, hij is geen hengst meer.

Iedere dag heb ik het grote genoegen naar mijn beste vriendin te kunnen kijken. Nog altijd is de band met haar zo bijzonder dat ik er zelf bijna amper in geloof.
Ze heeft me nog noot laten vallen en ik heb nooit een tandje of een hoefje naar mij gevoeld.
Ze is het droompaard wat ik iedereen zou gunnen.

Nu noem ik haar ook wel Vesje, dat klinkt makkelijker van Genovesa wat ik nooit makkelijk heb kunen uitspreken.

Genovesa, dank je voor alles.

4 juni 2010
Genovesa