Voor jou leef ik, en ik ben je dankbaar voor iedere minuut die we samen hebben gehad.

Ode aan:

Genovesa


6 mei 1992, Extremadura España  - 30 december 2010 Gapinge, Zeeland
 

Genovesa, de PRE merrie waarmee eigenlijk alles begonnen is.

Toen ik rond 1996 de sociala academie zou afronden beloofde ik mezelf dat ik terug zou keren naar de paarden. Hoe dat zou gaan verlopen wist ik niet maar ik wist wel dat ik een paard zou gaan zoeken.

Een paard waarmee ik samen mee zou gaan ontdekken, alleen wat voor paard moest dat zijn en waar moest ik zoeken?

Omdat ik van temperament hou en vind dat een paard juist een karakter mag laten zien viel mijn oog op de Camargue paarden. Dat zijn niet al te grote paarden en ze leven al eeuwen in een moerasgebied van de Camargue. Hun werk met de stieren sprak me ook aan en ik ging op zoek.

Hoe het precies liep weet ik niet meer, maar ik liep tegen deze merrie op. Ze voldeed niet aan mijn uiterlijke verwachtingen en ik had zelf meer gedacht aan een hengst.

Deze merrie was wat onzeker, sterk gevoelig en had niet de weelderige manen die ik nou net zo mooi vond. Ze was wel goed, maar ik zou haar zo voorbij zijn gelopen, te vrouwelijk tiep.

Nadat ik haar ontmoet had, even had gereden en samen met een collegaatje die mee was gaan kijken naar huis reed, barstte ik onderweg zomaar in tranen uit. Ik wist niet wat me overkwam, en moest lachen en huilen tegelijk?
Lachend zei ik dat ik niet wist wat er aan de hand was en wat er nou ineens gebeurde, dit was niets voor mij. Ook mijn vriendin moest enorm lachen, want ik was altijd een beetje stoer en tranen, nee die zag nooit iemand.

Lachend zei mijn collega, die zelf eigenlijk helemaal niets had met paarden, 'Je hebt je paard ontmoet !'

Ze had gelijk...

Die avond maakte ik de koop rond en na de keuring zou ze komen, de PRE merrie Genovesa. Arm in geld, maar rijk in mijn gevoel.

Genovesa kon links, rechts en keihard. nadat ik op een buitenrit in galop haar moest parkeren in een ligusterhaag om haar te kunnen laten stoppen besloot ik de eerste tijd maar eerst eens veel samen te wandelen, te wandelen en nog eens te wandelen.
Ze bleek een heel aardig paard te zijn, vrouwelijk, gevoelig en goud en goudeerlijk.
Haar enorme tederheid raakte me telkens weer. Ze was zo gevoelig en wilde zo graag de ander het naar de zin maken en cijferde zichzelf eerder weg. 

Van 1997 - 2011

We hebben van alles samen gedaan. Bezochten samen Hemfling in Delft, probeerde wat vrijheidsdressuur maar dat was niet onze favoriet en reden voornamelijk veel buiten.
Samen op pad, samen de wereld ontdekken.

De eerste pensionstal waar we stonden was in Hoorn, bij de Trenshoeve in Berkhout. Een superplek !
Daar genoten we van de liefde van Elias voor de paarden die onder zijn hoede leven, en we maakten we de mooiste buitenritten.

In probeerde mijn partner ook te laten rijden, maar dat is nooit echt gelukt.

Walter en Genovesa in de Spaanse pas

Ruim 16 jaar later nam Laura, degene die haar ingereden heeft contact met me op. Door Laura vielen vele puzzelstukjes op zijn plek. Een ding begreep ik heel goed, toen Genovesa net bij me kwam miste ze Laura. Dat verklaarde de onzekere houding van Genovesa in het begin.

Voor Laura was de verkoop een akelige ervaring, van de ene dag op de andere dag was de stal van Genovesa leeg. Ze wist van niks en ineens was Genovesa weg.

Door mijn werk verhuisde ik uiteindelijk terug naar mijn geboorteplaats, Middelburg. Daar stond Genovesa op Stal Groot Prooijen. Weer een plek waar ze het erg goed had.
De stal werd groter en na een aantal jaar bouwden Hans en Corneli een heuse binnenbak, dat was een luxe !

Toen gebeurde datgene wat ik alleen maar kon dromen, we konden een huisje kopen met wat grond. Weer een droom die uitkwam, het werd echt!

Sinds 2005 wonen we in het dorpje Gapinge in de provincie Zeeland waar we wat grond hebben en stallen.
Genovesa kon eindelijk na jaren wonen op pensionstallen waar ik met veel plezier en vooral dankbaarheid aan terugdenk, nu aan huis staan.
Waar ik al zo lang van doormde kwam uit. 
Eerst woonde ze met de kleine Welsh hengst  Granito. 

 

Een droompaard !


                             Demonstratie 2000  Foto: Hippofocus


2000 Samen in vol ornaat op een demonstratie in Ermelo in de 
Doma Vaquera, onze favoriete rijstijl
Altijd met elkaar bezig, vooral op evenementen voelde ik de diepe verbinding tussen haaren mij.



juli 2010

Iedere dag heb ik het grote genoegen naar mijn beste vriendin te kunnen kijken. Nog altijd is de band met haar zo bijzonder dat ik er zelf bijna amper in geloof.
Ze heeft me nog nooit laten vallen en ik heb nooit een tandje of een hoefje naar mij gevoeld.
Zij is het droompaard wat ik iedereen zou gunnen.

Nu noem ik haar ook wel Vesje, dat klinkt makkelijker van Genovesa wat ik nooit makkelijk heb kunen uitspreken.

 juni 2010 
 

Augustus 2010

Rollen, rennen en samen zijn

Je tederheid, je integriteit en je vriendelijkheid in combinatie met je eerlijke  zijn wat je al die jaren hebt laten zien.
Het mooiste wat je me leerde is om te vergeven. Dat doen dieren en ik wil dat ook kunnen.

Mooie witte en o, zo wijze merrie !

September 2010

Zij heeft altijd al iets gehad met kinderen. Als ze in de buurt van kinderen was dan leek ze helemaal gelukkig. Kinderen hielden ook van haar omdat ze zo lief en zorgzaam was.

Genovesa hield nioet zo van mijn geknuffel, maar zich laten strelen, knuffelen en bezig zijn met een kind, dat vond ze helemaal geweldig.
Ze droeg kinderen die op haar rug zaten ook heel voorzichtig rond. Dan zette ze geen voetje verkeerd en paste op het kind op haar rug. Ik geef toe dat ik daar wel eens een beetje jaloers op was. Wat ik niet mocht, mochten kinderen wel.

Rosalie en Genovesa juni 2010

Toen ik op 3 december 2010 terugkeerde uit Spanje trof ik Genovesa aan met zware hoefbevangenheid.
Thuisgekomen hoorde al aan haar stem dat er iets was toen ze naar me hinnikte.
Er was iets ernstigs.

We zijn bijgestaan door de hulp van de beste smeden van Nederland, www.hoofcare.nl en de fantastische hulp van de dierenartsen van de DAP Walcheren. 

Behalve fysieke steun heb je in noodsituaties ook morele steun nodig. Want het leek alsof ik droomde, alsof het niet echt was.
Maar dat was het wel. 

Ze kreeg keurig 'break over' beslag wat ontwordpen is voor hoefbevangen paarden. Door d especiale wijze van smeden wordt te teen ontlast.  Dit gaf absoluut verlichting bracht in haar voeten. Met grote bewondering en dankbaarheid zouden we gaan knokken.

dec 2010 Break over beslag  www.hoofcare.nl




Marcel van Beem aan het werk

Deze aanpak hielp in eerste instantie.

Alleen is hoefbevangenheid een systeemziekte, het zoeken was nu naar de bron, wat was de oorzaak? 
Dde pijn bleef terugkomen, het leek heftiger en was ondraaglijk. De hoefbenen waren sinckers.
Er was geen weg terug en de kans op 100% herstel was er niet meer. 

Haar doorlopende hengstigheid werd veroorzaakt door de melanomen die ze had, aan de buitenkant was een deel zichtbaar maar aan de binnenkant zat nog veel meer. 

Alles bij elkaar was dit de oorzaak van de hoefbevangenheid.
Dit was geen eenmalige hoefbevangenheid, dit was chronisch en zou telkens weer terugkeren.

Ze zou haar leven lang kreupel blijven.

Wat nu ?

Dan sta je voor een beslissing die je liever niet wil nemen.
Behalve een enorm schuldgevoel was ik bang, bang voor de toekomst. 
Ik voel enorme dankbaarheid aan de mensen die ons (haar)zo bijgestaan hebben. Maar er moest iets besloten worden, hoe ver gaan we?
 
Zij was er altijd voor mij geweest en ze gaf me altijd zoveel kracht, nu moest ik er voor haar zijn. Dat had ik haar lang geleden beloofd.
Wat is paardwaardig, hoe ver ga je, wacht je op een tweede, derde, vierde bevangenheid? 

 

Ze bleef dapper, moedig en zo teder. Ik voelde dat ze alles wat ik deed waardeerde, meewerkte en hoeveel pijn het ook deed haar voeten voor me optilde.

Maar nee, deze pijn en die prognose is niet redelijk. 
Ze kon uiteindelijk op geen een been meer staan, haar achterbenen waren overbelast. Chronisch... 
Na overleg met drie dierenartsen besloten we te stoppen.

Op 30 december 2010 heb ik afscheid genomen van mijn tederste vriendin die me altijd trouw was, altijd.
Ze is waardig gestorven in mijn handen, ik voelde me vereerd dat ik haar dit kan aanbieden, maar wat doet dat pijn.

Ik heb haar halster afgedaan, haar dankjewel gezegd en ik heb haar vrijgelaten.

We nemen afscheid van je lichaam, streel je gezicht, je hals en voel je mooie lichaam voor het laatst.
De andere paarden konden afscheid nemen, en vooral Tibor was zeer onder de indruk van het verlies van zijn steun en toeverlaat.


Samen, een ochtend in september 2010

Goede reis meis, vanaf nu heb je nooit meer pijn.

Vanuit een diep respect en met eeuwige dankbaarheid voor de vele lessen van deze witte merrie bedank ik haar, een prachtige paard.
Genovesa 2

Lieve Ves, in mijn hart blijf je altijd nummer 1

December 2010



De 'Koningin'