Tibor van Hoeve Wezenbeecke

geboren: 8 mei 2007

Type: Falabella

Een triest verhaal

De kleine Tibor trof ik aan toen ik ging kijken naar verplaatsbare aluminium boxen.
We liepen door een grote stal naar de plaats waar waar de boxen stonden toen ik ergens een verdrietig stemmetje hoorde maar zo snel niet zag waar dat nou toch vandaan kwam. Ik had toch echt een treurig hinnikje gehoord, maar er was geen paard te zien.

Toen we terugliepen werd ik gewezen op een heel klein verfromfraaid paardje. Daar stond inderdaad een héél klein pony jongetje met een heel klein hondendekentje vastgebonden aan een heel klein halstertje. 
"Leuk hè, én zo schattig klein" zei de eigenaresse.

De kleine Tibor was toen net 1 1/2 jaar. Hij stond een stuk lager in een oude koeienstal en was vastgebonden aan een halstertje. Hij probeerde naar boven te kijken. Maar zijn oogjes kon ik niet eens zien doordat ze onder de pus zaten. Hij hinnikte terwijl hij wiebelend opstond en keek omhoog.

Afgezien hoe klein hij inderdaad was, en de 65 cm net zou halen, schrok ik me rot van de ontstoken oogjes en de triestheid van dit kleine kereltje. Wat was hij overduidelijk eenzaam en verdrietig en nu zo blij dat hij iets levends zag.
Hij stond helemaal alleen in een grote stal aan een halstertje, wat er zo te zien al een tijdje om dat hoofdje zat. Hoe lang leefde hij daar al?

Zijn grijze vacht was een ravage, vol met schilfers. Hij was volgens de eigenaresse geschoren, wat meer leek op heel raar en slordig geknipt doordat er allemaal hapjes uit zijn haartjes waren.
Ze hadden hem geschoren omdat het zo leuk was, want dan leek hij nog kleiner. De eigenaresse zei dat ik hem ook weer moest scheren, want dan leek hij nog kleiner.
De binnenkant van zijn beentjes waren kaal, het bleken ligplekjes te zijn. Ik moest mijn tranen bedwingen wat een drama.

Het was januari 2009 en het was ijskoud.

In mijn hart voelde ik een schok, wat voelde ik een diep medelijden met deze kleine eenzame en verfromfraaide jongen. De de woorden "die is ook te koop hoor" bleven maar hangen.

"Nee" dacht ik, ik ben geen redder van zielige dieren, dat wil ik niet, maar nu ik hem gezien had voelde ik zoveel medelijden dat ik hem niet zomaar kon laten staan.
Het gaf een soort verantwoordelijkheid en hem gezien hebben voelde als medeplichtig.
We hebben de ruimte en dit kleine ventje moest hier snel weg !

De verkoopster vroeg veel te veel geld voor hem, en ik zwichtte voor die oogjes, die zwaar ontstoken oogjes en zijn troosteloze bestaan. Een veulen van een jaar behoort te rennen, te spelen en te bewegen.

Hij kon amper lopen en zakte door zijn achterbeentjes. Hij liep achter op zijn botjes , steunend op zijn weke kootjes, in plaats van op zijn hoefjes.

Alleen toen ik hem gekocht had brak ik twee dagen later mijn been. Wat nu ?
De verkoper kwam hem brengen en de eerste tijd moest Tibor in een schuurtje, weer alleen maar nu wel in een voor hem ruim stalletje. Hij had gezelschap van twee kuikens, en af en toe hinkelde ik op mijn krukken naar hem toe waar ik dan een tijd ging zitten.
Niet echt leuk voor een paardje maar beter dan niks.
In ieder geval kon hij in dit schuurtje lopen en bewegen en stond hij niet meer vast.
Zo nu en dan liet ik hem aan een touwtje naar buiten zodat hij de andere paarden kon zien.

Eigenlijk schaamde ik me voor dit 1 1/2 jarige gedrochtje en vroeg me af of het ooit wel goed zou komen met hem. Mensen....

januari 2009

Zo zag hij er uit toen hij bij ons kwam wonen. Eigenlijk durfde ik amper foto's te maken omdat ik hem zo zielig vond.

Het advies van de verkoopster was om hem 2 kilo (!) krachtvoer te voeren en een handje hooi, dat sloeg ik in de wind. Hij kreeg zoveel hooi als hij op kon eten, wat hem moeizaam lukte omdat hij nauwelijks kon kauwen. Zijn tandvlees was bleek en hij was sterk verzwakt. Vier keer per dag kreeg hij kleine porties brokjes, geplette haver om wat vet te bouwen, muesli en fruit voor de vitamine C.

Wassen durfde ik hem echt nog niet, hij had geen ènkele weerstand van binnenuit. Het bleef erg koud. 
Op advies van een dierenarts kreeg hij een dubbele dosis wormkuur, voor een paard van 250 kg, ik hield mijn hart vast of hij dit wel zou overleven. Maar hij overleefde het !
Tibor was dan wel heel zwak, maar bleek een knokkertje te zijn.

Hij was er, en ik kon alleen maar zorgen dat hij voldoende ruw voer had, een droge plek en af en toe buiten kwam om kennis te maken met de anderen. Lopen kon hij niet, hij wiebelde op zijn botjes en was heel erg verzwakt door het vastgebonden staan, wie weet hoe lang al.

Pas 3 maanden later durfde ik wat foto's te gaan maken, met pijn in mijn hart en in de hoop dat hij het zou gaan redden.

Een hoopje ellende april 2009

Langzaam maar zeker kwam er leven in dit kleine jongetje.
Hij hinnikte steeds harder als ik aankwam lopen. Toen zijn oogjes open gingen doordat de ontstekingen werden behandeld was je als mens direct vertederd. Ondanks zijn gruwelijke uiterlijk zat er een gewoon pardje onder dit verfromfraaide huidje.
Zijn grote zwarte oogjes knipperden en hij begon steeds meer tot leven te komen.

Ondertussen had hij een vriendschap gesloten met Duco, de herdershond die erg begaan met hem was en hem goed in de gaten hield.
Rond april liet ik ,Tibor als het weer het toeliet, hem lopen in de grote wei.
Wankelend en af en toe een stukje hollend, graasde hij van het verse voorjaarsgras wat hem duidelijk goed deed.
Terwijl Duco, zijn vriend, hem doorlopend in de gaten hield en als er iemand te dicht bij hem kwam Tibor bescherming gaf.

april 2009 Duco let op

Duco was zijn eerste gekozen dierenvriend met wie hij op den duur een soort eigen spel ontwikkelde. Duco paste zich aan het paardenspel aan en Tibor leerde meer over hondenspel.
Ze verzonnen het helemaalzelf,ondanks dat ik weleens dacht "Ai,ai dit gaat tè", ze kwamen er zelf uit en holden in de winter van 2010 spelend door de zandbak.

April 2009
'lopen kon hij niet, hij steunde op zijn botjes'

 
Eigenlijk ging ik iedere ochtend naar het schuurtje  en verwachtte ik daar een dood paardje. Maar hij leefde steeds, en bleek een dapper vechtertje te zijn.

Hij kreeg zijn laatste wormspuiten, en moest behandeld worden tegen eventuele parasieten in zijn vacht.
De hoefsmid Sebastiaan Sturm bekapte hem heel deskundig, wat we toen liggend hebben gedaan, en langzaam kwam er verbetering in. Hij begon steeds meer zo af en toe op zijn hoefjes te lopen in plaats van op zijn botjes. Zijn hoefjes waren twijfelachtig of dat goed zou komen.

Wat zag hij er uit, zijn verfromfraaide vacht was grijs. Ik had geen idee wat voor kleur hij zou zijn, zwart, bruin of schimmel, het was niet te zien.
De haartjes van zijn ligplekjes groeiden weer wat aan en ik durfde een fotootje te maken.

Tibor begon te lopen en kon zelfs galopperen.
Na maanden van rustig eten, drinken en op krachten komen werd hij steeds levendiger. Hij holde door zijn enorme box en was goede vrienden met Duco de Duitse herder. Heel voorzichtig liet ik hem nu en dan los bij Genovesa en bij Granito de Welsh hengst.

April 2009

Langzaam maar zeker kwam er een paardje te voorschijn, een klein paardje wat moeite had met het verharen. Maar wat door de vele oefeningen warempel op zijn hoefjes kon staan.

Hij heeft het zelf gedaan, door goed te eten en vooral veel te oefenen met bewegen. Want een jong paardje hoort te rennen en te spelen en niet in een hokje vast te staan aan een halstertje omdat hij 'zo leuk klein is'.

Juli 2009

Hij zag er nog niet echt fraai uit, en bleef een verfromfraaid paardje. Maar hij bleek bruin van kleur te zijn.
Mensen die hier kwamen vonden hem allemaal erg schattig. Hij meette toen 66 cm

Tibor mocht de wei in met de merrie Genovesa. Gras eten en bewegen, vooral het bewegen is voor een klein paardje zo belangrijk.
Genovesa is een wijze merrie die zich heel lief ontfermde over hem en hem nog steeds ziet als een, nu af en toe wel een beetje brutaal klein veulen.

Juli 2009
Samen in de wei met Genovesa
 

Toen de hengsten in juni kwamen maakte hij kennis, eerst maar even met de grote staldeur ertussen. Tibor realiseerde zich heel goed dat hij de jongste èn de kleinste was en toonde zijn onderdanigheid. Maar als de hengsten in het zandbakje waren speelde hij met ze. Zo begon hij paardengedrag te leren en werkte helemaal zelf aan zijn conditie.
Hij loopt los op het terrein waar de paarden staan, gewoon tussen de boxen. Wat soms wel eens betekent dat ik mijn gereedschap bij elkaar kan gaan zoeken omdat Tibr er mee aan het sjouwen is geweest.

De hele zomer van 2009 liep hij samen met Genovesa op de grote wei en het resultaat was verbluffend. Eerlijk gezegd had ik dit niet verwacht.
Langzaam maar zeker begon hij zich te ontwikkelen tot een jong hengtstje. Hij begin zelfs op zijn hoefjes te lopen en kreeg sterkere koten. 

Deze winter, 2010, kan ik terugkijken op een hele zware tijd voor dit ventje. Hij is er en hij is sterk.

Tibor krijgt een nieuwe naam
Inmiddels heef Tibor een bijnaam, 'Tibor de verschrikkelijke', of gewoon 'el horrible'. Er is niets meer te zien van de zware tijd die hij achter de rug heeft. Helemaal op eigen kracht met een beetje hulp van ons heeft hij zich ontwikkeld tot een jonge hengst.
Hij speelt met de jonge hengsten en is in de zandbak en is daankzij zijn oefeningen met Duco vaak zelfs sneller en veel wendbaarder dan zij dat zijn. Zijn taak is voornamelijk om de jongens bezig te houden, en dat lukt.
We noemen hem 'Tibor de verschrikkelijke' om een paar redenen.
Hij heeft me heel erg geraakt, zijn triestheid en zijn eenzaamheid die helaas vaker voorkomt bij paarden die alleen leven was verschrikkelijk.
Nu is ook verschrikkelijk leuk en vindt het leuk om te leren. Zijn hartje is goudeerlijk.
Alleen sms is hij ook tegen mij brutaal en eigent zich veel rechten toe, dan vind ik hem verschrikkelijk vervelendend.

'Tibor de verschrikkelijke'

Met de herder Duco heeft hij een hele aparte band. Filmpje van januari 2010 Het was zijn eerste vriend denk ik na alle ellende. Ze hebben samen een hond/paard spel ontwikkeld.

Naar mensen toe is hij heel aardig en nieuwsgierig. Tibor loopt los bij de grote paarden en leeft denk ik wel een gelukkig leventje. Hij crosst ook vaak in zijn eentje door het zandbakje en speelt graag met Duco. 

Hij staat zijn mannetje, en verdedigt zijn merrie als de beste.
We noemen hem nu ook wel Tibor de verschrikkelijke.

In de winter van 2010 wist ik net precies of ik hem nu mooi of lelijk mocht vinden. Wat een winterjas heeft hij aangemaakt. Compleet met een enorme baard en zijn halflange manen en afgeknipte staart.
Goed, het is beter dan wat hij was, maar wat een lange winterjas is dat zeg.

maart 2010

Zijn vacht verbergt dit jaar nog het paardje dat er onder zit. Vorig jaar was hij bruin, nog niet glanzend maar bruin.
Wat zou er dit jaar, zijn derde levensjaar onder zitten, en het verharen gaat hopelijk beter dan vorig jaar.

In het voorjaar van 2010 kwam er eindelijk een klein paardje in beeld. Hij was goed verhaard en alles leek dit jaar heel normaal te verlopen. Knappe jongen !
Tibor heeft veel geleerd en speelt met de grote hengsten en natuurlijk zijn steun en toeverlaat de PRE merrie Genovesa.

Onder de wintervacht zat dit kereltje. Eén jaar later, niet te geloven !
 

Kriebel aan de staart
Foto: Silvia Font Valenzuela

Dat lijkt al heel wat voor een drie-jarig 'type Falabella'. Gespierde billen, stevige droge benen en warempel recht op de voetjes !

In juni 201 kwam Bandido uit Spanje hier. Eerst zag Bandido hem nauwelijks staan, maar het durde niet lang voor ze gingen spelen met elkaar. Zijn grote paardenvriend en zijn voorbeeld is de nieuwste aanwinst Bandido.

aug 2010 Vrienden gaan over de brug

Ook al is hij maar 74 cm hoog, Tibor staat zijn mannetje en ieder dag opnieuw ben ik trots op deze kleine vent.

Hij heeft het gered !

Juni 2010

"Nee, Tibor, nee ! gosjeposje ! Kom onmiddellijk van dat verse hooi af ! "
"Hé, ben jij er ook"

Héél soms verlang ik een minuutje terug naar de tijd dat hij nauwelijks kon lopen en niet zo brutaal en onderzoekend was.... 
Dat was toen een stuk rustiger.
 

Inmiddels heeft hij ook een persoonlijke trainer, juffrouw Lorelei.


augustus 2010 Spaanse pas




'Laat pony's niet alleen leven, ze hebben soortgenoten èn mensenvrienden nodig.'

Namens Tibor, zijn verhaal...