Tibor van Hoeve Wezenbeecke

geboren: 8 mei 2007

Type: Falabella/Shetland
Hoogte: 78 cm

Een triest verhaal

De kleine Tibor trof ik aan toen ik ergens ging kijken naar verplaatsbare aluminium boxen.
We liepen door een grote stal naar de plaats waar waar de boxen stonden toen ik ergens een verdrietig stemmetje hoorde maar zo snel niet zag waar dat nou toch vandaan kwam. Ik had toch echt een treurig hinnikje gehoord, maar er was geen paard te zien.

Toen we terugliepen werd ik gewezen op een hokje waar een heel klein nogal verfromfraaid paardje met pluizig haar naar boven stond te kijken.
Daar stond inderdaad een héél klein pony jongetje met een heel klein hondendekentje vastgebonden aan een heel klein halstertje vast aan de muur. 
"Leuk hè, én zo schattig klein" zei de eigenaresse.

Wat verbouwereed, vertederd en tegelijkertijd onder de indruk van dit beeld denk ik dat ik ja zei.
Wat was dit?



De kleine Tibor was toen net 1 1/2 jaar. Hij stond een stuk lager dan het gangpad van de oude koeienstal.  Hij probeerde naar boven te kijken. Maar zijn oogjes kon ik niet eens zien doordat ze onder de pus zaten. Hij hinnikte terwijl hij wiebelend opstond en van onder  een pluizig voorlokje zag ik twee hele kleine oortjes naar voren steken. Hij snuffelde zo goed als hij kon. 

Afgezien hoe klein hij inderdaad was, en de 65 cm net zou halen, schrok ik me rot van de ontstoken oogjes en de triestheid van dit kleine kereltje. Wat was hij overduidelijk eenzaam en verdrietig en nu zo blij dat hij iets levends zag.
Hij stond helemaal alleen in een grote stal aan dat halstertje, wat er zo te zien al een tijdje om dat hoofdje zat.
Hoe lang leefde hij daar al?
Waarom stond hij vast, en wat was er in hemelsnaam met zijn vacht gebeurd?

Zijn grijze vacht was een ravage, het leek wel of iemand met een schaar allemaal happen er uit had geknipt. Tussen de gaten in de cacht zat hij vol met grote en kleine schilfers. 

Hij was volgens de eigenaresse geschoren, wat meer leek op heel raar en slordig geknipt doordat er allemaal hapjes uit zijn haartjes waren.
Ze hadden hem geschoren vertelde ze omdat het zo leuk was dat hij dan nog kleiner leek. 

Hij was ook te koop.
Mooi niet, dacht ik.
Ik ben helemaal niet op zoek naar een klein paardje, en dit... dit ziet er niet uit!

De binnenkant van zijn kromme en duidelijk zwakke beentjes waren helamaal kaal, het bleken ligplekjes te zijn.
Hij hinnikte nu vrolijk, en ik moest mijn tranen bedwingen wat een drama.

Het was januari 2009 en het was ijskoud.

Dat kleine jongetje daar, helemaal alleen in die grote stal.
Nu had ik hem gezien, gehoord en hij zag er uit alsof hij dringend iets nodig had.
Vrijheid, vrienden... beweging.

In mijn hart voelde ik een schok, wat voelde ik een diep medelijden met deze kleine eenzame en verfromfraaide jongen. De de woorden "die is ook te koop hoor" bleven maar hangen.

"Nee" dacht ik, ik ben geen redder van zielige dieren, dat wil ik niet, maar nu ik hem gezien had voelde ik zoveel medelijden dat ik hem niet zomaar kon laten staan.
Maar ja, het gaf me wel een soort verantwoordelijkheid en hem gezien hebben voelde als medeplichtig.
We hebben de ruimte en dit kleine ventje moest hier snel weg !

De verkoopster vroeg veel te veel geld voor hem, en ik zwichtte voor die oogjes, die zwaar ontstoken oogjes en zijn troosteloze bestaan. Wij konden hem de ruimte geven, en vrienden. Een veulen van een jaar behoort te rennen, te spelen en te bewegen met zijn soortgenoten.

Toen hij bij ons kwam kon hij amper lopen en zakte zwabberend door zijn achterbeentjes. Hij liep achter op zijn botjes, steunend op zijn weke kootjes, in plaats van op zijn hoefjes.

Toen we afgesproken hadden dat ik hem zou overnemen brak ik twee dagen later mijn been. Wat nu ?

De verkoper kwam hem brengen, hij moest daar weg van hun. Hoe dan ook, ik moest slim zijn en iets bedenken. 

Manlief maakte in een schuur een hoek van hot, voor hem een heleboel ruimte, wat we vulden met stro.  De eerste tijd moest Tibor maar in dat schuurtje, weer alleen maar nu wel in een voor hem ruim stalletje.

Ik zat in het gips, van onder tot boven, en ik kan niet zeggen dat het geen pijn deed om je been te breken.
Ondertussen bedacht ik wat ik Tibor kon aanbieden. 
 
Duco , de Duitse herdershond ging trouw mee, en hij begon gelijk contact te maken met Tibor.
Soms likte hij de neus en de ogen van Tibor, honden likken ook om te genezen. Ik liet ze, want ik had zelf niet zo veel te bieden.

Van januari tot april stond hij bij te komen.
Zo nu en dan haalde ik hem uit het stalletje en liet hem dan aan een lang touw een tijd buiten staan.
Hij was zo slap dat ik hem met een simpel rukje zo uit zijn evenwicht kon halen.

Niet echt leuk voor een paardje maar beter dan niks.
In ieder geval kon hij in dit schuurtje lopen en bewegen en stond hij niet meer vast. Hij begon al wat grapjes te maken in zijn stalletje, en crosste soms wat rondjes.
Maar hij lag nog steeds vaak.
Hij had plezier aan de wandelingetjes, als  ik hem aan een lang touw meenam naar buiten zodat hij de andere paarden kon zien.

Heel langzaam leek hij op te knappen.
Hij werd sterker.


In maart kreeg hij gezelschap van twee kuikens, en met mijn kopgips hinkelde ik samen met Duco  (klik hier)op mijn krukken naar hem toe waar ik dan een tijd ging zitten. Op bezoek.


Eigenlijk schaamde ik me voor dit 1 1/2 jarige gedrochtje en vroeg me af of het ooit wel goed zou komen met hem. Mensen....

(klik op het plaatje voor filmpje)

januari 2009

Zo zag hij er uit toen hij bij ons kwam wonen. Eigenlijk durfde ik amper foto's te maken omdat ik hem zo zielig vond.

Het advies van de verkoopster was om hem 2 kilo (!) krachtvoer te voeren en een handje hooi, dat sloeg ik in de wind. Hij kreeg zoveel hooi als hij op kon eten, wat hem moeizaam lukte omdat hij nauwelijks kon kauwen.
Zijn tandvlees was bleek en hij was sterk verzwakt. Vier keer per dag kreeg hij kleine porties brokjes, geplette haver om wat vet te bouwen, muesli en fruit voor de vitamine C.

Wassen durfde ik hem de eerste maanden echt nog niet, hij had geen ènkele weerstand van binnenuit. Het bleef ook lang erg koud. 
Op advies van een dierenarts kreeg hij in maart een dubbele dosis wormkuur ivermectine, voor een paard van 250 kg, ik hield mijn hart vast of hij dit wel zou overleven. Maar hij overleefde het !
Tibor was dan wel heel zwak, maar bleek een knokkertje te zijn.

Hij was er, en ik kon alleen maar zorgen dat hij voldoende ruw voer had, een droge plek en af en toe buiten kwam om kennis te maken met de anderen. Lopen kon hij niet, hij wiebelde op zijn botjes en was heel erg verzwakt door het vastgebonden staan, wie weet hoe lang hij al aan dat te kleine halstertje stond.

Heel lang dacht ik dat ik hem de volgende dag door zou aantreffen, Hij was een zeer zwak broedertje, met een hele moeizame start van zijn leventje en zo teer en week.
Maar hij bleef leven, iedere ochtend als ik aankwam hoord eik hem hinniken. Als ik dan binnenkwam hinnikte hij weer, blij met wat gezelschap.

Pas 3 maanden later durfde ik eigenlijk pas foto's te gaan maken, met pijn in mijn hart en in de hoop dat hij het zou gaan redden.
Hij had een eigen halsbandje om zijn dunne nekje.

Dat was een botje en een spier, je kon je vingers aan de andere kant voelen zo dun. Zijn hoofd liet ik met rust, een halsbandje was genoeg.

(klik op het plaatje voor filmpje)
Een hoopje ellende april 2009

Langzaam maar zeker kwam er leven in dit kleine jongetje.
Hij hinnikte steeds harder als ik aankwam lopen. Toen zijn oogjes open gingen doordat de ontstekingen werden behandeld was je als mens direct vertederd. Ondanks zijn gruwelijke uiterlijk zat er een gewoon pardje onder dit verfromfraaide huidje.
Zijn grote zwarte oogjes knipperden en hij begon steeds meer tot leven te komen.

Ondertussen had hij einderdaad een vriendschap gesloten met Duco, de herdershond die erg begaan met hem was en hem goed in de gaten hield.
Duco paste op zijn vroiend, die hem af en toe wat uitdaagde om te spelen.

Rond april liet ik Tibor, als het weer het toeliet, loslopen in de grote wei.

Wankelend en af en toe een stukje hollend, graasde hij van het verse voorjaarsgras wat hem duidelijk goed deed.
Onder toeziend oog van Duco, zijn trouwe en misschien wel zijn eerste vriend, hem doorlopend in de gaten hield.
 
Herdershond. 

april 2009 Duco let op zijn vriend
 
Samen ontwikkelden deze twee vrienden een soort eigen spel. Paard en hond, en ze leken hun spel af te stemme op elkaar.

Duco paste zich aan het paardenspel aan en Tibor leerde meer over hondenspel. Dat was bijzonder om te zien.

April 2009
'lopen kon hij niet, hij steunde op zijn botjes'

 
Eigenlijk ging ik iedere ochtend naar het schuurtje  en verwachtte ik daar een dood paardje. Maar hij leefde steeds, en bleek een dapper vechtertje te zijn.

Hij kreeg zijn laatste wormspuiten, en moest behandeld worden tegen eventuele parasieten in zijn vacht.

Wassen dus, met een been in het gips en emmers met lauw water waste ik hem op een mooie zonnige dag.
Omdat hij zo zwak was kreeg hij een grote wollen deken op om geen kou te vatten.

De hoefsmid Sebastiaan Sturm bekapte hem heel deskundig, wat we toen liggend hebben gedaan, en langzaam kwam er verbetering in. Hij begon steeds meer zo af en toe op zijn hoefjes te lopen in plaats van op zijn botjes.
De beweging, zijn spel met Duco en het lopen in de wei deden hem goed.
Veulens moeten lopen, veulens van een jaar moeten zoveel als mogelijk bewegen.

Maar zijn zo te zien vergroeide gewrichtjes en zijn hoefjes maakten het wijfelachtig of dit allemaal wel goed zou komen.

Wat zag hij er uit, zijn grijze verfromfraaide vacht grijs.
Ik had ook geen idee wat voor kleur hij zou zijn, hij leek zwart, maar wie weet was hij toch bruin of schimmel, het was niet te zien.
De haartjes van zijn ligplekjes groeiden weer wat aan en ik durfde een fotootje te maken.

Tibor begon te lopen en kon zelfs galopperen.
Na maanden van rustig eten, drinken en op krachten komen werd hij steeds levendiger. Hij holde door zijn enorme box en was goede vrienden met Duco de Duitse herder.
Heel voorzichtig liet ik hem onder streng toezicht nu en dan los bij Genovesa en bij Granito de 5-jarige Welsh hengst.

April 2009

Langzaam maar zeker kwam er een paardje te voorschijn, een klein paardje wat moeite had met het verharen. Maar wat door de vele oefeningen warempel op zijn hoefjes kon staan.

Hij heeft het zelf gedaan, door goed te eten en vooral veel te oefenen met bewegen. Ieder jong paard hoort te rennen en te spelen met soortgenoten en niet in een hokje vast te staan aan een halstertje omdat hij 'zo leuk klein is'.

Juli 2009

Hij zag er nog niet echt fraai uit, en bleef lang een verfromfraaid paardje. Maar hij bleek toch echt bruin van kleur te zijn, en niet grijs.
Mensen die hier kwamen vonden hem allemaal erg schattig. Hij meette toen 66 cm

Tibor mocht de wei in met de merrie Genovesa. Gras eten en bewegen, vooral het bewegen is voor een klein paardje zo belangrijk.
Genovesa is een wijze merrie die zich heel lief ontfermde over hem en hem nog steeds ziet als een, nu af en toe wel een beetje brutaal klein veulen.

Juli 2009
Samen in de wei met Genovesa
 

Toen de hengsten in juni kwamen maakte hij kennis, eerst maar even met de grote staldeur ertussen. Tibor realiseerde zich heel goed dat hij de jongste èn de kleinste was en toonde zijn onderdanigheid.
Maar als de hengsten in het zandbakje waren speelde hij met ze.

Zo begon hij weer puur paardengedrag te leren en werkte helemaal zelf aan zijn conditie.
Hij loopt los op het terrein waar de paarden staan, gewoon tussen de boxen. Wat soms wel eens betekent dat ik mijn gereedschap bij elkaar kan gaan zoeken als ik iets heb laten slingeren en Tibor er mee aan het sjouwen is geweest.

De hele zomer van 2009 liep hij samen met Genovesa op de grote wei en het resultaat was verbluffend. Eerlijk gezegd had ik dit niet verwacht. Hij knapte echt op.

Langzaam maar zeker begon hij zich te ontwikkelen tot een jong hengstje. Hij begon zelfs weer helemaal op zijn hoefjes te lopen en kreeg sterkere koten. 

Deze winter, 2010, kan ik terugkijken op een hele zware tijd voor dit ventje. Hij is er en hij is sterk.
Hij heeft vrienden, en een speciaal.

Ze verzonnen hun spel helemaal zelf, ondanks dat ik weleens dacht "Ai,ai dit gaat tè", kwamen er zelf uit en holden in de winter van 2010  (klik hier) iedere dag samen spelend in de zandbak. Een hele aparte band.


Tibor krijgt een nieuwe naam
Inmiddels heef Tibor een bijnaam, 'Tibor de verschrikkelijke', of gewoon 'el horrible'. Er is niets meer te zien van de zware tijd die hij achter de rug heeft. Helemaal op eigen kracht met een beetje hulp van ons heeft hij zich ontwikkeld tot een jonge hengst.
Hij speelt met de jonge hengsten en is in de zandbak en is daankzij zijn oefeningen met Duco vaak zelfs sneller en veel wendbaarder dan zij dat zijn. Zijn taak is voornamelijk om de jongens bezig te houden, en dat lukt.
We noemen hem 'Tibor de verschrikkelijke' om een paar redenen.
Hij heeft me heel erg geraakt, zijn triestheid en zijn eenzaamheid die helaas vaker voorkomt bij paarden die alleen leven was verschrikkelijk.
Nu is ook verschrikkelijk leuk en vindt het leuk om te leren. Zijn hartje is goudeerlijk.
Alleen sms is hij ook tegen mij brutaal en eigent zich veel rechten toe, dan vind ik hem verschrikkelijk vervelendend.

'Tibor de verschrikkelijke'

Naar mensen toe is hij heel aardig en nieuwsgierig. Tibor loopt los bij de grote paarden en leeft denk ik wel een gelukkig leventje. Hij crosst ook vaak in zijn eentje door het zandbakje en speelt graag met Duco. 

Hij staat zijn mannetje, en verdedigt zijn merrie  (klik hier) als de beste tegen de vele gevaren die er zijn.

In de winter van 2010 wist ik net precies of ik hem nu mooi of lelijk mocht vinden. Want wat heeft hij een winterjas hij aangemaakt. Compleet met een enorme baard, laarzen om alle vier zijn benen en dan zijn halflange manen en afgeknipte staart.
Goed, het is beter dan wat hij was, maar wat een lange winterjas.

(klik op het plaatje voor filmpje)
Hengstengevecht

maart 2010

Zijn vacht verbergt hier nog het paardje dat er onder zit. Vorig jaar was hij bruin, nog niet glanzend maar wel bruin.
Wat zou er dit jaar, zijn derde levensjaar onder zitten, en het verharen gaat hopelijk beter dan vorig jaar.

In het voorjaar van 2010 kwam er eindelijk een klein paardje in beeld. Hij was goed verhaard en alles leek dit jaar heel normaal te verlopen, en ja hij glanst ! De knappe jongen !

Tibor heeft veel geleerd en speelt met de grote hengsten en natuurlijk zijn steun en toeverlaat de PRE merrie Genovesa.

Onder de wintervacht zat dit kereltje. Eén jaar later, niet te geloven !
 

Kriebel aan de staart
Foto: Silvia Font Valenzuela

Dat lijkt al heel wat voor een drie-jarig 'type Falabella'. Gespierde billen, stevige droge benen en warempel hij staat recht op de voetjes !

In juni 201o kwam Bandido uit Spanje hier. Eerst zag Bandido hem nauwelijks staan, maar het duurde niet lang voor ze gingen spelen met elkaar. Bandido is zijn grote paardenvriend,zijn voorbeeld en een jaar ouder dan Tibor is.  

aug 2010 De 3 vrienden gaan over de brug

Ook al is hij maar 74 cm hoog, Tibor staat zijn mannetje en ieder dag opnieuw ben ik trots op deze kleine vent.

Hij heeft het voornamelijk op eigen kracht en met de hulp van vooral Genovesa en later Bandido gered !

Juni 2010

Alleen, hij is wat meer onderzoekend geworden,
"Nee, Tibor, nee ! Gosjeposje !
Kom onmiddellijk van dat verse hooi af ! "

Waarbij hij me aankijkt met een blik van;
"Hé, ben jij er ook"

Héél soms verlang ik een minuutje terug naar de tijd dat hij nauwelijks kon lopen en niet zo brutaal en onderzoekend was.... 
Dat was toen een stuk rustiger.
 

Inmiddels heeft hij ook een persoonlijke trainer, juffrouw Lorelai.


augustus 2010
De Spaanse pas




'Laat pony's niet alleen leven, ze hebben vooral soortgenoten èn mensenvrienden nodig.'

Namens Tibor, zijn verhaal...


Juli 2010

Net als de grote paarden drinkt ook Tibor uit de grote drinkbak, dat hij kan slikken verbaast me.

Tibor heeft behalve gedragstherapeut, met als specialiteit jonge hengstegste en als 1e assistent trainer nog meer werk.
En dit is hard werken voor hem, hij gaat er van hijgen.

Iemand moet het bakje toch echt zo nu en dan slepen met de ketting, en wie kan dat beter dan Tibor (klik hier).
Keurig beheerst doet hij zijn werk.

Nou, en dat voor een 3-jarig hengst(je).

We zijn al weer een jaartje verder.

Nieuwe vrienden, helaas heeft hij afscheid mpoeten nemen van Genovesa die in dec 2010 is ingeslapen.

Hij had er heel veel moeite mee, en heeft afscheid genomen van haar lichaam. Hij heeft toen ze dood was en we samen afscheid gingen nemen aan alle kanten geprobeerd haar aan te duwen.

Het lukte hem zelfs door onder haar buik te duwen haar grote levenloze lichaam te bewegen, maar hij leerde de dood te kennen.

Hij bleef achter met Bandido.

Bandido en Tibor zijn hele sterke vrienden.
Hun spel is puur, en ze rennen achter elkaar aan, klooien, Tibor spring tegen Bandido aan die alles van de kleine Tibor pikt.

Een paardenvriend.


Vrienden helpen elkaar





En Tibor,


Als je dit verhaal niet kent zou je niet zeggen dat er gebeurd is wat er toch echt is gebeurd.

Een lief paardje, met alles d'r op en d'r aan.

Hij is de snelste van allemaal, met zijn korte beentjes.
En lol in zijn leven, dat heeft hij!


Kennismaken met Pebbles




Altijd vrolijk, altijd bezig
(klik op het plaatje voor filmpje)

Ben ik dat?
juni 2011

Op naar training, we gaan aan het werk. Hij is nu 4 jaar.
Tibor hoeft niet te liggen op commando, niet te buigen of zich op een andere manier
laag te maken.
Nee, dat zijn geen kunsten, Tibor mag zich presenteren als een trots paard.

Tibor mag omhoog !

(klik op het plaatje)
'Werken aan de lange teugel'

De cabriola

November 2011